บทความพิเศษสรุปจากสำนักข่าว AP [รูปประกอบจากแฟ้มภาพ]
หลังจากโลกได้รู้จักกับไวรัสอันร้ายกาจอย่างโควิด -19 มาร่วมปี ภาพเมืองใหญ่ทั่วโลกที่เคยคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ก็กลายเป็นเมืองร้างจากการล็อกดาวน์ ไม่ว่าจะเป็นนิวยอร์ก ปารีส โรม ลอนดอน แม้แต่กรุงเทพฯ (ในช่วงการระบาดรอบแรก)
แต่สำหรับเมืองท่องเที่ยวที่ไม่ใช่กระแสหลัก มักไม่ค่อยมีใครรับรู้ความเป็นไป หรือกล่าวถึงมากนัก หนึ่งในนั้น คือ เชฟชาอูน (Chefchaouen) เมืองเล็กๆใจกลางภูเขารีฟ (Rif) แห่งประเทศโมร็อกโก
ราวยุค 1930 เมืองได้สร้างเอกลักษณ์เด่นสมญานามว่า เมืองสีฟ้า เนื่องจากบ้านเรือนทาด้วยสีฟ้า-น้ำเงินสดใสไปทั้งเมืองจากความเชื่อทางศาสนาแบบชาวยิว ว่าสีน้ำเงินเป็นสัญลักษณ์ของเทพเจ้า ท้องฟ้า ท้องทะเล สีฟ้าจึงสื่อแทนการระลึกถึงพระเจ้าของชาวเมือง และก็ทำให้เมืองโบราณกลายเป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีเสน่ห์ในแบบฉบับตัวเอง ดึงดูดนักเดินทางจากทั่วโลกให้ไปเยือน
แต่สุดท้ายแล้ว บางทีการที่เชฟชาอูน กลายเป็นเมืองเหงาๆ ร้างๆ ในอีกมุมหนึ่งก็นับว่าเป็นช่วงเวลาพิเศษที่ชาวท้องถิ่นจะได้มีเวลาซึมซับความเงียบสงบของเมืองตนเองได้อย่างแท้จริง
หลังจากโลกได้รู้จักกับไวรัสอันร้ายกาจอย่างโควิด -19 มาร่วมปี ภาพเมืองใหญ่ทั่วโลกที่เคยคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ก็กลายเป็นเมืองร้างจากการล็อกดาวน์ ไม่ว่าจะเป็นนิวยอร์ก ปารีส โรม ลอนดอน แม้แต่กรุงเทพฯ (ในช่วงการระบาดรอบแรก)
แต่สำหรับเมืองท่องเที่ยวที่ไม่ใช่กระแสหลัก มักไม่ค่อยมีใครรับรู้ความเป็นไป หรือกล่าวถึงมากนัก หนึ่งในนั้น คือ เชฟชาอูน (Chefchaouen) เมืองเล็กๆใจกลางภูเขารีฟ (Rif) แห่งประเทศโมร็อกโก
ราวยุค 1930 เมืองได้สร้างเอกลักษณ์เด่นสมญานามว่า เมืองสีฟ้า เนื่องจากบ้านเรือนทาด้วยสีฟ้า-น้ำเงินสดใสไปทั้งเมืองจากความเชื่อทางศาสนาแบบชาวยิว ว่าสีน้ำเงินเป็นสัญลักษณ์ของเทพเจ้า ท้องฟ้า ท้องทะเล สีฟ้าจึงสื่อแทนการระลึกถึงพระเจ้าของชาวเมือง และก็ทำให้เมืองโบราณกลายเป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีเสน่ห์ในแบบฉบับตัวเอง ดึงดูดนักเดินทางจากทั่วโลกให้ไปเยือน
แต่สุดท้ายแล้ว บางทีการที่เชฟชาอูน กลายเป็นเมืองเหงาๆ ร้างๆ ในอีกมุมหนึ่งก็นับว่าเป็นช่วงเวลาพิเศษที่ชาวท้องถิ่นจะได้มีเวลาซึมซับความเงียบสงบของเมืองตนเองได้อย่างแท้จริง
